ZIELSVERWANTEN

“We hebben nooit zoveel kennis bezeten als nu. En toch weten we het niet meer”. Deze uitspraak is niet nieuw. Goethe schreef zijn meesterlijke maar ondertussen haast vergeten roman Zielsverwanten in 1809, een tijd dat men het ook even niet meer wist. Ook toen maakte de wetenschap grote sprongen.

Hoe kan een holbewoner aan de hand van televisiebeelden over pakweg de Ronde van Frankrijk er achter komen hoe een camera er uit ziet? Dat is in het kort het probleem waar de wetenschap zich vandaag voor geplaatst ziet. Het beeld dat we hebben van de buitenwereld vertelt veel meer over de camera, (ons bewustzijn) dan over hetgeen die camera heeft geregistreerd. Dat wat wij menen te onderzoeken blijkt telkens een weerkaatsing te zijn van onszelf. En als we ‘onszelf’ willen onderzoeken wordt de verwarring helemaal kompleet. Dat is zoiets als een camera die zichzelf probeert te filmen.

In 2010 blaast Peter De Graef het stof van Zielsverwanten. Hij behoudt het geraamte en boetseert er een nieuw lichaam rond, aangepast aan de huidige stand der wetenschap.

Twee hedendaagse wetenschappers, collega’s maar ook elkaars geliefden, deden een baanbrekende ontdekking en verkregen subsidies voor verder onderzoek. Twee extra krachten worden aangetrokken: een veelbelovende ex-leerling van de ene en een vroegere vriendin van de andere. Parallel aan het wetenschappelijk onderzoek voltrekt zich een emotioneel proces tussen deze vier mensen. Een proces met dramatische gevolgen.