“Twee meisjes en een schurk” is vrij geïnspireerd op de Oud-Griekse ‘Mythe van Tereus’. Het is het verhaal van twee Griekse prinsessen, de gezusters Procne en Filomela.

In het kort:

Prinses Procne wordt uitgehuwelijkt aan de Trakische koning Tereus. Een zoon wordt geboren, Ithys.
Maar koning Tereus, die van in het begin een passie heeft voor zijn schoonzuster Filomela, verkracht haar. Om zijn slachtoffer het spreken te verhinderen, snijdt hij Filomela’s tong af.
Aan beide zusters vertelt Tereus dat de andere overleden is. Ondertussen blijft hij de monddoodde Filomela, die hij buiten de stad gevangen houdt, beminnen.
Filomela slaagt erin haar zuster op de hoogte te brengen door een verslag van het misdrijf als tekstboodschap in een weefsel te verwerken. Wanneer Procne de noodroep leest bevrijdt ze Filomela.
De zusters wreken zich door Ithys, het zoontje van Procne, te slachten, het kindvlees tot pastei te verwerken en het aan de vader op te dienen.
Volgens de legende veranderen Tereus, Procne en Filomela uiteindelijk in vogels.

Uit verschillende versies van die Mythe puurden Mieke Laureys en Annelore Stubbe een eigen variant: een ballade over lust, liefde en dodelijke wraakzucht.
‘Zanger der gebroken harten’, Guido Belcanto, schreef de muziek.
Nu eens ingetogen, dan weer rauw, steeds fijn geweven en gezongen, is “Twee meisjes en een schurk” deels tekst-, deels muziektheater, en balanceert op de grens tussen episch theater en doorleefde emotie.

Naast de passie van Tereus voor de twee zussen, gaat dit verhaal des te meer over de zusterliefde zelf. De stemmen van Procne en Filomela reiken verder dan de anecdote uit de sage en bezingen thema’s als verlies van onschuld, moederschap, kindermoord.

Vier acteur-zangers vertolken alledaagse personages die elkaar op straten en pleinen ontmoeten,en tot zingen overgaan.

Minnevozen is een briljant en hilarisch blijspel voor vier acteurs, twee operazangers een een barokorkestje. Het is een bewerking van Marivaux’ eerste toneeltekst Arlequin poli par l’amour en wordt afgewisseld en begeleid door aria’s en duo’s van Pergolesi, Rameau, Martini... Het orkest (clavecimbel, cello en 2 violen) begeleidt elke geste van deze zeer beweeglijke, nauwkeurig gechoreografeerde voorstelling. Danny Ronaldo, bekend van circus Ronaldo, speelt hier een onvergetelijke ‘Arlekiss’: de hyperkinetische spilfiguur die zich jonglerend, dansend, vallend en vliegend een weg baant doorheen dit heerlijk stuk muziek-, tekst- en bewegingstheater.

De Trojaanse Oorlog en godsdienstwaanzin, Shakespeare en Srebrenica, hekserij en geopolitiek klinken mee in Leporello´s MACBETHbranding, waar Dirk Opstaele en zijn allround acteurs sinds 2005 aan puzzelen. In deze collectieve vertelling - vrij naar de Oresteia - zijn de talrijke protagonisten leden van dezelfde, door wraakgodinnen geplaagde familie. Keizer Duncan wordt, thuiskomend na een wereldoorlog, vermoord door zijn neef en wapenbroeder Macbeth - die de vrijgekomen keizerspost inneemt, op de troon en in bed. De usurpator en zijn minnares (Lady Duncan, die na de moord Lady Macbeth heet) handelen uit wraak, en zullen op hun beurt - in de loop van een wervelende `deurentragedie´ - aan wraak ten offer vallen.
MACBETHbranding is een typisch werk van Ensemble Leporello: gestileerd, dansant en fijn georkestreerd theater dat zijn weerga niet kent in ons kunstenlandschap.

Arabische nacht van de Duitse auteur Roland Schimmelpfennig (°1967) wordt gebracht als door piano begeleid verteltheater. In virtuoos samenspel met pianiste Iris De Blaere kruipt verteller Dirk Opstaele afwisselend in de huid van elk der personages. Of speelt deze natte midzomernachtsdroom zich slechts af in het hoofd van één van hen?

Een zwoele juninacht bij volle maan, een woonblok in een Duitse voorstad, vijf gewone mensen. De syndicus van woonblok C onderzoekt waarom de bovenste verdiepingen geen water hebben. Op het zevende wacht Fatima op haar minnaar terwijl haar huisgenote op de sofa slaapt. De romantische voyeur van het tegenoverliggend woonblok waart door het trappenhuis op zoek naar het appartement van de twee jonge vrouwen. In een spel van begeerte en toeval krijgen de trajecten van de protagonisten een noodlottige wending.

Naast een prentenboek van Gerda Dendooven uitgegeven door Querido is Hoe het varken aan zijn krulstaart kwam ook een muzikale vertelling gecreëerd tijdens het festival 'Storm op komst' in de Warande, Turnhout. Het is een familievoorstelling van Ensemble Leporello en Emanon Ensemble met nieuwe muziek van Noor Sommereyns.
Twee muzikanten en één acteur nemen de kinderen mee op sleeptouw in dit uitbundig scheppingsverhaal.

“We hebben nooit zoveel kennis bezeten als nu. En toch weten we het niet meer”. Deze uitspraak is niet nieuw. Goethe schreef zijn meesterlijke maar ondertussen haast vergeten roman Zielsverwanten in 1809, een tijd dat men het ook even niet meer wist. Ook toen maakte de wetenschap grote sprongen.

Hoe kan een holbewoner aan de hand van televisiebeelden over pakweg de Ronde van Frankrijk er achter komen hoe een camera er uit ziet? Dat is in het kort het probleem waar de wetenschap zich vandaag voor geplaatst ziet. Het beeld dat we hebben van de buitenwereld vertelt veel meer over de camera, (ons bewustzijn) dan over hetgeen die camera heeft geregistreerd. Dat wat wij menen te onderzoeken blijkt telkens een weerkaatsing te zijn van onszelf. En als we ‘onszelf’ willen onderzoeken wordt de verwarring helemaal kompleet. Dat is zoiets als een camera die zichzelf probeert te filmen.

In 2010 blaast Peter De Graef het stof van Zielsverwanten. Hij behoudt het geraamte en boetseert er een nieuw lichaam rond, aangepast aan de huidige stand der wetenschap.

Twee hedendaagse wetenschappers, collega’s maar ook elkaars geliefden, deden een baanbrekende ontdekking en verkregen subsidies voor verder onderzoek. Twee extra krachten worden aangetrokken: een veelbelovende ex-leerling van de ene en een vroegere vriendin van de andere. Parallel aan het wetenschappelijk onderzoek voltrekt zich een emotioneel proces tussen deze vier mensen. Een proces met dramatische gevolgen.

Familiespektakel 9+

Het land is in oorlog, aanslagen en bombardementen maken duizenden slachtoffers. Een groep kinderen tussen 6 en 12 wordt op een vliegtuig gezet, naar een verre, veilige plek. Tijdens een noodlanding breekt het toestel in stukken. Geen der volwassenen overleeft. De kinderen bevinden zich in een onbekende, 'vrije' natuur. Wijd en zijd geen teken van mensen. In welk land zijn ze? Moeten ze ter plekke blijven of op reis gaan? Hoe wordt een beslissing genomen? Wie neemt de leiding, wie krijgt vertrouwen?

Weg! is een nieuwe tekst rond een thema dat al vaker in boeken en films werd behandeld ( Robinson Crusoë , Heer der vliegen, Lost ...). In dertien fijn gechoreografeerde taferelen wordt hier een mogelijke evolutie van de groep kinderen, door volwassen acteurs nagespeeld. De situaties zijn nu eens spannend en grappig, dan weer gevaarlijk en beangstigend - vele vormen van menszijn en passeren de revue. In de beschaafde wereld der volwassen heerst oorlog en wetteloosheid, in de 'vredevolle' natuur is de beschaving een diepe noodzaak - en een laag vernis?

Een wetenschapper, begeleid door een pianiste geeft een lezing over het planetair belang van water. In de loop van zijn verhaal verliest hij zich in gedachtensprongen en associaties rond het thema ‘water’. Een motief van Andersen, Het tinnen soldaatje, vormt de dunne rode draad van het betoog. De bootreis die het soldaatje maakt, gaat via prehistorische en antieke waterwerelden, over grote mythische stromen en langs homerische kusten. De betekenisoverdracht via woorden gaat langzaam op in pure klanksemantiek en ritmische structuren. De preverbale, emotionele geest die in het betoog van de verteller schuilgaat groeit dan uit tot een fuga voor piano en spreekstem. Ritmiek vervangt logica, rede loopt uit in gevoel. De finale is een lang aangehouden, met kleine variaties doorstroomd, oceanisch slotakkoord.

Een koor bewegingskunstenaars hanteert een 4 meter hoge, antropomorfe reuzefiguur. Elk lichaamsgewricht van de reus, van pols tot enkel, van knie tot elleboog, wordt afzonderlijk gestuurd, door één of twee spelers. Er komt geen machinerie aan te pas, geen katrollen en geen wagen. De reus is opgebouwd uit een ultra-licht skelet van koolstofvezel. In de greep van zijn manipulatoren sluipt, springt en sprint Leporellone door straten en pleinen en ontdekt op zijn on-alledaagse manier onze wereld van alledag.